Participatiesamenleving: meer betalen voor niet geleverde diensten

Minder voor meer, daar komt de participatiesamenleving eigenlijk op neer. Het kabinet heeft eigenlijk een slimme wisseltruc met de burger uitgehaald. Een eenzijdige ruil. Op de opiniepagina van de Volkskrant legt reclameman en betrokken burger Ron Meijer uit waarom volgens hem de participatiesamenleving de overheid nog kan opbreken. ‘De burger moet een aantal zaken zelf gaan regelen, waar tot nu toe de overheid voor zorgde. Maar van enige teruggave van contributie is geen sprake. Integendeel. Dat zou u van uw voetbalclub of tennisvereniging niet pikken’.

De overheid vormt zelf de grootste hindermacht van de participatiesamenleving, aldus Meijer. De regelzucht smoort vele burgerinitiatieven in de kiem. Voorbeelden te over: buurtbewoners die gezamenlijk het straatgroen willen verzorgen, krijgen direct met de gemeente te maken. Je huis verbouwen om je zieke moeder te laten inwonen? Ho ho, dat gaat zomaar niet. Gezamenlijk een buurtcrèche starten? Lastig.

Een ander voorbeeld van de dubbele moraal van de overheid: een aantal filantropen wilde op welzijns- en cultuurgebied financieel ondersteunen, waar de overheid zich heeft terugtrokken. De fiscus vond dit een prachtig idee, want wilde belasting heffen over de schenkingen. Meijer: ‘De overheid wil belasting heffen over het bedrag dat burgers in de cultuur willen steken, omdat die overheid dat steeds minder doet’.

Meijer schrijft verder: ‘De reden van deze eenzijdige ruil ligt besloten in de huidige coalitie. Een monsterverbond tussen een partij die wil bezuinigen en een partij die de omvang van de overheid te vuur en te zwaard verdedigt. Waardoor de rekening voortdurend aan de bevolking wordt gepresenteerd. Hogere lasten voor de middenklasse. En minder zorg voor de zwakkeren.’

De controle van de overheid is in handen van de overheid zelf, stelt Meijer, ‘want hoewel we in principe een volksvertegenwoordiging hebben die de overheid controleert, wordt die in de praktijk voor 80 procent bevolkt door beroepsbureaucraten. In een permanente stoelendans tussen de wetgevende, de uitvoerende en de controlerende macht’.

Wanneer de overheid de participatiesamenleving propageert, of liever gezegd opdringt, moet dit consequent gebeuren. Het betekent ook verlaging van de lasten, minder regelzucht en minder zeggenschap voor de overheid op bepaalde terreinen. Je treedt terug, of niet: You can’t have the cake and eat it.

(Bron: de Volkskrant)

Reageer (max. 100 woorden). Stevige taal mag, maar racistische en bedreigende reacties worden verwijderd.

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.