Franse arrogantie, had Nederland dat maar wat meer

‘Franse arrogantie’, oordeelde de Volkskrant over het Franse verzet tegen de Europese begrotingsregels. In ons land wordt zelfbewustzijn nogal eens verward met arrogantie. Frankrijk is een land met een uitgedijde verzorgingsstaat, waarin dient te worden gesnoeid. Dat voornemen heeft de Franse regering dan ook. Maar de trotse Fransen laten zich door Europa de les niet lezen over het tempo waarin dat gebeurt. Premier Valls toont geen enkel begrip voor de Brusselse bemoeienis en ‘accepteert geen lesjes in het besturen van een land’. Hadden wij maar zo’n premier.

De Fransen hebben een punt wanneer ze hun verzorgingsstaat niet overhaast overboord kieperen, als het badwater met het kind. Overal elders in Europa zuchten burgers onder een regime van een terugtredende overheid, de toenemende chaos van ongepaste marktwerking en afbraak van sociale voorzieningen. De Fransen bieden hier weerstand tegen. Dat mag je verwachten van een linkse regering.

De beruchte 3 procent-norm is ooit willekeurig gekozen door politici, het had net zo goed 5 of 2 procent kunnen zijn, en de Fransen weten dat. Uiteraard is afspraak afspraak, en Frankrijk zal daarom zijn begroting dan ook op orde moeten brengen. De dwarse houding van de Fransen is echter zeer verfrissend, en voor Nederlanders, neurotisch het braafste jongetje van de Europese klas, onbegrijpelijk.

‘In zijn opstelling staat Frankrijk -opmerkelijk genoeg- redelijk alleen’, schreef de Volkskrant in het hoofdredactioneel commentaar. Nou en? Als land alleen staan, is blijkbaar iets verkeerds. Het wordt door de tegenstanders van de Franse houding in elk geval aangedragen als een bewijs van hun gelijk. Het is echter een fop-argument, dat werkt bij onze polderpolitici maar het zal de Fransen worst wezen.

Frankrijk toont zich soeverein en laat zich de fromage niet van zijn pain eten. Het houdt bovendien de mogelijkheid open, dat ál die andere lidstaten er wel eens naast zouden kunnen zitten. En wellicht is dat ook zo. Internationale economen, het IMF en zelfs ‘onze’ eurogroepvoorzitter Dijsselbloem pleiten inmiddels voor investeren in de Europese economie.

Gaat Frankrijk, het land van de harde straatprotesten, voorop tegen het al te bemoeizuchtige Europa? De geschiedenis zal het leren.

Reageer (max. 100 woorden). Stevige taal mag, maar racistische en bedreigende reacties worden verwijderd.

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.